ومکروا و مکرالله والله خیرُالماکرین
گروهی همواره برآنند که خواب مردم را آشفته کنند و بیداریشان را قرین اندوه. اینان نه خادمان ملت خواهند بود و نه دلسوزان نظام.
شکیبا باشیم و به تبلیغات مزدورانه ی گروهی و فرصت طلب که دغدغه نان و نام ،خدا را از یادشان برده گوش ندهیم چرا که خداوند بهترین مکر کنندگان است.
سعي كنيد اين حركت زيبا و اين حركت عظيم مردمي را - كه حقيقتاً يك آزمايش بزرگ مردمي و ملي و اسلامي است - با همان نزاهت و طهارت و پاكيزگي كه مطلوب اسلام است، پيش ببريد.
1. صرف هزينه متعارف و دوري از اسراف
«در تبليغات انتخابات ... مراقبت شود كه مخارج بيش از متعارف و زيادي و اسرافگونه انجام نگيرد. ... مسئولان در هرجا كه هستند، بايد كاري كنند كه اين ارتباط و علقه با مردم و اين پيوند و اين اعتماد، حفظ شود و ولايت به معناي حقيقي كلمه - كه اسلام آن را خواسته است - تحقّق پيدا كند. اين كه باشد، همه سلاحهاي دشمن، به كلّي كُند خواهد بود. همه سلاحهاي دشمن، در مقابل نظام الهي و قرآني جمهوري اسلامي، كُند است. دشمن، بي خود خودش را زحمت و دردسر مي دهد. هر كاري بكنند، با نظامي مردمي كه راهي را انتخاب كرده است و آن را آگاهانه و بااراده و باهمت طي مي كند، هيچ كاري نمي توانند بكنند.»[1]
«تبليغات پُرخرج هم نكنند. يكي از كارهايي كه بنده - چه در تبليغات انتخابات مجلس و چه در انتخابات رياست جمهوري- هميشه نگران آن هستم، اين است. نه خودشان تبليغات پُرخرج كنند، نه به طرفدارانشان اجازه دهند. بعضي افراد ممكن است بگويند به ما ربطي ندارد؛ اين كار پُرخرج را ديگران ميكنند. شما بگوييد نكنند. ... چه نيازي هست كه براي تبليغات گوناگونِ رنگيني كه بعضي جاها ميكنند، پول زيادي مصرف شود كه احياناً بعضي افراد هم نتوانند خودشان آن خرج را كنند و مجبور باشند از كساني بگيرند و خداي نكرده وامدار شوند؟»[2]
«در اين تبليغات، خرج و اسراف هم نشود. بنده گمان ميكنم اگر كسي براي خدا از اسراف در تبليغات و كارهاي ناباب اجتناب كرد، خداي متعال به او كمك خواهد كرد و او را در مقصودي كه دارد، موفّق خواهد گرداند.»[3]
2. حفظ فضاي اخلاقي در تبليغات و جلوگيري از بروز فضاي كدورت بين مردم
«سعي كنيد اين حركت زيبا و اين حركت عظيم مردمي را - كه حقيقتاً يك آزمايش بزرگ مردمي و ملي و اسلامي است - با همان نزاهت و طهارت و پاكيزگياي كه مطلوب اسلام است، پيش ببريد. البته متن و عموم مردم عزيز كشور ما همين طورند. سعي كنيد كدورت ايجاد نشود. مسابقه انتخاباتي، ضمن اين كه يكي از جدّيترين كارهاي يك ملت است و به هيچ وجه جنبه شوخي و بازي در آن نيست و بسيار جدّي است؛ اما شبيه مسابقات ورزشي است. در مسابقات ورزشي همه تلاش مي كنند، اما كساني كه اهل اخلاق و اهل فهمند، اين تلاش را با كارهاي زشت و نامناسب همراه نميكنند. البته من مردم خودمان را عرض مي كنم، والّا بعضي از ملتهاي ديگر - مثل انگليسيها- هستند كه مسابقات فوتبال را هم به كُشت و كشتار تبديل مي كنند! ما به آنها كاري نداريم. ملت ما اهل اخلاق و معنويّت و عاطفه است. نگذاريد كه فضاي انتخاباتي، فضاي كدورت شود. هر كدام از نامزدها و طرفدارانشان، براي خودشان تبليغ كنند، اما دوستان و هم ميهنان و برادرانشان را كه احياناً از نامزد ديگري حمايت مي كنند، زخمخورده و رنج ديده و از خودشان مكدّر نكنند. به اين نكته توجّه كنيد. اين، خيلي مهمّ است.»
بسم رب الشهداء و الصدیقین
انتخابات بزرگترین عرصه ی حضور مردم در سرنوشت سیاسی خویش است .فرصتی برای احقاق حق، فرصتی برای رقم زدن سرنوشت خویش. فرصتی برای هم اندیشی وهم فکری.
انتخابات همان قدر که یک وظیفه است یک " حق " هم هست و هر کس همان اندازه که وظیفه دارد در سرنوشت کشور خویش دخالت کند به همان اندازه حق دارد ؛ سؤال کند، بیندیشد، سبک و سنگین کند و بالاخره انتخاب کند.
و در این عرصه مردم اساس و محورند ؛ همانطور که امام راحل (ره) فرمودند: "میزان رای ملت است"یعنی همه چیز حول "مردم" می چرخد واین مهم ترین ویژگی حکومت های اسلامی است.
اما در حوزه ی ما
عده ای که تنها دغدغه ی جاه و نان و نام دارند، با تخریب ، تخطئــه، توطئـــــه، گمراه کردن اذهان و...حق مسلّم مردم را که قانون اساسی برایشان رقم زده از آن ها می گیرند و فرصت انتخابمان را قربانی اغراضشان می کنند.
یقین بدانید در قاموس اینان واژه ی " مردم " تعریف نشده است و اگر هم باشد واژه ی " شانه های مردم" است که آن را برای بالا رفتن می خواهند.
واما امروز وظیفه ی ما صیانت از ارزش هایی است که از مردان بی ادعای این شهر به یادگار مانده است. ارزش های نابی که نام شهرمان را بر تارک ایران اسلامی نگاشته است.
درود بر همه ی همشهریان فهیـــــم و هوشیاری که این بار با سلاح اندیشه ، پاسدار افتخارات این مرز و بوم اند.
به قلم الف- ح
1- حراج عقاید:
چندین دوره است که در شهرمان شاهد فروش عقاید شده ایم که متاسفانه نرخ آن متناسب با تورم هر ساله سیر صعودی دارد. آنچه که در ظاهر به چشم می خورد این است که این امر ناشی از وضعیت اقتصادی افراد است. در دسته بندی های اقتصادی افراد در سه سطح قرار می گیرند: 1- پرولتاریا 2- بورژوازی 3- کاپیتالیست. بحث حراج عقیده بیشتر متوجه قشر پرولتاریا است. چون این قشر فاقد منبع مالی مشخص بوده و مجبور به استفاده از نیروی کار خویش است و اگر در موقعیت یا شهری باشند که حتی این مورد نیز از آنان گرفته شود ممکن است حتی به فروش عقیده روی بیاورند که این امر تداعی کننده لفظ گداپروری و اهانت به شعور شخص است. این عمل ممکن است حتی از جانب فردی از طبقه بورژوازی باشند که مطالبات او رنگی دگر دارد. در جریان مبادله آرا باید این موضوع هم ناگفته نماند، افرادی که چوب حراج به عقیده خود می زنند در صورت راهیابی کاندیدای موردنظر به مجلس حق هیچ گونه مطالبه از کاندیدا را ندارند چون قبلا پاسخ گفته شده است و اکثر نارضایتی های بعدی نیز از جانب این قشر می باشد(همانطور که بیشتر انقلاب ها از میان اقشار متوسط رو به پایین است).
باید این نکته را هم از نظر دور نداریم که در سیستم انتخابات رای افرادی که از لحاظ سطح تحصیلات و شان اجتماعی و وضعیت مالی و ... با هم متفاوت اند از لحاظ کمی یکسان هستند ولی از لحاظ کیفیت بعد از انتخابات متفاوت اند چون مسلما فردی که از میان قشر فرهیخته(فرهیخته از لحاظ سطح آگاهی و نه از لحاظ تحصیلات) برگزیده می شود در سطح بالاتری از میان منتخب سایر اقشار است و این موضع اصلا به این معنی نیست که اقشار فرهیخته بجای سایر اقشار تصمیم بگیرند و یا سایر اقشار حق رای ندارند بلکه بر لزوم ارتقا آگاهی، منافع جمع فدای منافع فرد نشدن، تحقق شعار تامین اجتماعی آری-گداپروری نه در میان این افراد است که به حراج عقایدشان نزند چون امروزه گرسنگی فکر از گرسنگی نان فاجعه انگیزتر است پس همشهری با شریک شدن در تفکر روشن یکدیگر اجازه ندهیم که پای اهانت بر غرور و شعورمان بگذارند.
2- قبیله گرایی
یک معضل دیگر که انتخابات درگیر آن است معضل تعصب گرایی است. این امر در سطح کلان همان جانبداری های اصلاح طلب و اصول گراست و در سطح فرد بصورت تعصبات قومی و قبیله ای. این تعصبات امروز تحت عنوان شوونیسم (پیوندی برای ناسیونالیست های افراطی) که در آن عقیده افراد توسط تعصبات قبیله ای طلسم شده و جهت عقده را به آن می دهد و امکان انتخاب درست را از فرد سلب می کند. به بیان بهتر تعداد گزینه های موردنظر را محدود کرده و تداعی کننده اتوکراسی است. نماینده منتخب هم بجای اینکه نماینده عقیده باشد نماینده قبیله می شود و در این معضل(که به وفور در شهرمان مشاهده می شود) مسئولیت اصلی متوجه روشنفکران ماست که ابتدا باید این درد را بپذیرند و سپس برای منسوخ کردن آن گام بردارند تا بیش از این به ارزش هایمان ضربه نزند. اگر چه در دوره های قبل شاهد تلاش زیادی برای انحطاط این عمل نبوده ایم که دال بر نتوانستن نیست بلکه ناشی از نخواستن است.
همشهری من، همدرد من بیا آخر این قصه انتخابات را شیرین تر از سایر انتخابات به پایان برسانیم که این پایان آغاز یک تفکر جدید است. بگذاریم کلاغ اندیشه هایمان این بار به سر منزل مقصود و نه منفور، سر منزل عقیده هایمان و نه عقده هایمان برسد نگذاریم دوباره نقل محافل شود که روزی روزگاری در شهری مردمی عقیده هایشان را ...
خدایا به علمای ما مسئولیت ... و به عوام ما علم
و به مومنان ما روشنایی و به روشنفکران ما ایمان
و به متعصبین ما فهم و به فهمیدگان ما تعصب ببخش
به قلم خانم سمیه پرندین
